Οι πλινθοποιοί

Μια συγκλονιστική ιστορία που καταδεικνύει πώς το κοινωνικό περιβάλλον διαμορφώνει –και συχνά καταστρέφει– την ανδρική ταυτότητα, από μία από τις σημαντικότερες φωνές της σύγχρονης λατινοαμερικανικής λογοτεχνίας. Τι μπορεί να συμβεί όταν η επιθυμία κυριεύει τους άνδρες δύο οικογενειών που τις χωρίζει μια παλιά έχθρα και που, παρ’ όλα αυτά, μοιράζονται τις ίδιες προκαταλήψεις, τη μιζέρια και τη βία; Γιοι φτωχών και εγκαταλελειμμένων ανδρών, ο Μαρσιάνο Μιράντο και ο Παχαρίτο Ταμάι υιοθετούν το πατρικό μίσος ως δικό τους. Εκτελούν την ίδια χορογραφία και επαναλαμβάνουν τα ίδια λόγια. Η συνουσία, η μάχη, η πικρία. Ωστόσο, ακόμα και μέσα σε αυτές τις φαινομενικά άκαμπτες πολιτισμικές δομές, η αγάπη και η επιθυμία παίρνουν τις δικές τους μορφές. Σε αυτό το βιβλίο, η Σέλβα Αλμάδα πλάθει με εξαιρετική ευαισθησία σύνθετους χαρακτήρες: ευφυείς, άγριους, απογοητευμένους, γεμάτους ζωντάνια, ακόμη και τρυφερούς. Ο ανδρικός κόσμος αποκαλύπτει σ’ αυτό το συγκλονιστικό μυθιστόρημα τα μυστικά του και θέτει υπό αμφισβήτηση τις αρχαϊκές του δομές. Η συγγραφέας αποφεύγει την επιείκεια, αλλά δεν τους καταδικάζει. Αφουγκράζεται τους διαλόγους τους, ξεδιπλώνει το τοπίο της ακτογραμμής όπου κατοικούν και αναπνέουν τον ζεστό αέρα της ατμόσφαιρας. Aνασυνθέτει τις ιστορίες τους και, ταυτόχρονα, τους δίνει την ελευθερία να τις αγνοήσουν. Από τη γέννηση μέχρι τον θάνατο, φαίνεται να υπονοεί, δεν υπάρχει μόνο ένας δρόμος. Έγραψαν για το βιβλίο: «Η Αλμάδα απεικονίζει με ωμότητα σκηνές σεξ, βίας και οργής. Νιώθω την πρόζα της στο σώμα μου: μια γροθιά στο στομάχι, σαν την κοφτερή αίσθηση του γυαλιού». – Morgan Graham, Chicago Review of Books «Η Αλμάδα αποκαλύπτει τις βίαιες παρορμήσεις που έρχονται στην επιφάνεια στην αγροτική Αργεντινή. Με αιχμηρή και τραχιά γραφή, που μαλακώνει σταδιακά στη διάρκεια της αφήγησης, η συγγραφέας οδηγεί τον αναγνώστη σε μια πραγματικότητα όπου ο πόνος, η προδοσία και ο φόβος γίνονται καθημερινότητα στον αγροτικό κόσμο της χώρας της». – Ariane Singer, Le Monde «Η Αλμάδα εξερευνά έναν ραγισμένο τόπο, νότια του Juan Rulfo και του Faulkner, και το κάνει με μια λιτή πρόζα, με ελάχιστα υφολογικά στολίδια και έναν ουδέτερο, σχεδόν αδιάφορο τόνο. Η μυθοπλασία της, η ιστορία που αφηγείται, είναι άγρια και σκληρή». – Alberto Gordo, El Cultural