Όταν και οι λακκούβες ήταν χαρά: Ενθυμήσεις-αφηγήσεις

Η ζωή της παλιάς γειτονιάς, τα παιχνίδια μας σε κήπους, χωματόδρομους και αλάνες, οι φάρσες και οι σκανταλιές, η ποτιστήρα του Δήμου, τα καρπουζοφάναρα και οι φωτιές του Αϊ-Γιαννιού, τα θερινά τα σινεμά κι οι λαθροθεατές τους, τα σουξέ της εποχής, ελληνικά και ξένα, το τραπέζι της Κυριακής, το ανεκτίμητο ραδιόφωνο με «Tο θέατρο στο μικρόφωνο» του Αχιλλέα Μαμάκη, την «Ώρα του παιδιού» της Θείας Λένας και την ατέρμονη «Πικρή μικρή μου αγάπη», Ο Μικρός Ήρως, τα ροξ, τα κορνέ, η ΙΟΝ αμυγδάλου, τα κομμωτήρια με τις κάσκες, το καινοφανές τζουκ μποξ, η πλουμιστή ραπτομηχανή Singer, το Τηλέφωνον Διά Το Κοινόν, τα κέντρα διασκεδάσεως στην παραλιακή, τα ταψιά με τα γεμιστά να πηγαινοέρχονται στον φούρνο της Θάλητος, η έλευση των ηλεκτρικών συσκευών, τα επαγγέλματα που καταργήθηκαν, το πρωτόφαντο ξυλάκι κρέμα με επικάλυψη σοκολάτας, τα ομαδικά μπάνια στη θάλασσα και το μαγικό μείγμα ελαιολάδου-ιωδίου για το μαύρισμα, το πανηγύρι της ΔΕΘ με τα πυροτεχνήματα και την πρώτη τηλεοπτική εκπομπή εν Ελλάδι, τα σχολεία με καλή αρχή την πλάκα και το κοντύλι, με τις θεατρικές τους παραστάσεις, τις γυμναστικές επιδείξεις, τις παρελάσεις, τις εκδρομές, οι φωτογράφοι με το ξύλινο τρίποδο, το τελευταίο τραμ και οι μεταμορφώσεις του, η αίγλη των τροχονόμων με την περικεφαλαία, τα καραβάκια του Θερμαϊκού, το «Κύπρος-Ένωσις» και το «15% προίκα στην παιδεία και όχι στη Σοφία», η προβολή του πρώτου ντοκιμαντέρ με τους Ολυμπιακούς της Μελβούρνης και τον νικητή Γιώργο Ρουμπάνη, πώς η ποίηση έσμιξε με τη μουσική, Χατζιδάκις, Θεοδωράκης, Ξαρχάκος, ρεμπέτικα, το Νέο Κύμα, το Νόμπελ του Σεφέρη, ο εντυπωσιασμός από τον Σπούτνικ και τη Λάικα, το θαυμαστό τρανζίστορ, το τραγούδι των οικοδόμων, το πρώτο φιλί, η τελευταία καντάδα.

Εικόνες ευφρόσυνες μιας μακρινής εποχής - που δεν υπάρχουν πια παρά μόνο στη μνήμη - αποτυπώνονται διά της γραφής προς τέρψη των παλαιότερων και γνώση των νεότερων.