Η ιστορία των δέντρων

ΑΞΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΚΥΡΙΟΙ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ; ΑΡΑΓΕ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΕΙΔΟΣ ΥΠΟ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ; Νορβηγία, 2110 Σ’ ένα απομακρυσμένο νησί κοντά στον Βόρειο Πόλο, βρίσκεται ένας θόλος – το θησαυροφυλάκιο των σπόρων που έχουν συλλεχθεί απ’ όλες τις γωνιές ενός κόσμου. Η Λουίζ, μέλος μιας κοινότητας που έχει κόψει κάθε επικοινωνία με τον έξω κόσμο, είναι η φύλακας των σπόρων. Λίγο πριν φύγει από την ζωή, ζητά από τον εγγονό της, Τόμι, να διαφυλάξει τους σπόρους με κάθε τρόπο. Κίνα, 2110 Η Τάο ζει με τις αναμνήσεις του γιου της, του Γουέι-Γουέν, τον οποίο έχασε πριν από δώδεκα χρόνια. Λιμοκτονεί, όπως ολόκληρη η ανθρωπότητα, σε μια έρημη και εξαντλημένη φύση, όπου πολλά είδη έχουν εξαφανιστεί. Μια μέρα όμως η κυβέρνηση της ζητάει να ηγηθεί μιας αποστολής στον βορρά με σκοπό να πάρει τους σπόρους από το θησαυροφυλάκιο. Ένας θησαυρός που ο κόσμος νόμιζε ότι έχει χαθεί για πάντα. Άνθρωποι που αγωνίζονται να επιβιώσουν σε έναν πλανήτη αφιλόξενο. Και η ελπίδα για ζωή. Ένα μυθιστόρημα με κινηματογραφική πλοκή, γεμάτο συναισθήματα και εικόνες που θίγει για άλλη μια φορά τα πιεστικά ζητήματα της εποχής μας. Η Maja Lunde γράφει για τις οικογενειακές σχέσεις, για τους δεσμούς μεταξύ των ανθρώπων καθώς και για τη σχέση μας με τη φύση. Παρελθόν, παρόν και μέλλον υφαίνονται μαζί καθώς η συγγραφέας αναρωτιέται: πώς ο άνθρωπος άλλαξε τα πάντα; Έγραψαν για τη συγγραφέα και τα βιβλία της: «Η Μάγια Λούντε δεν φωνάζει, αλλά μας δείχνει την ανησυχητική σιωπή που επικρατεί όταν οι μέλισσες πάψουν να βουίζουν». –Σάκης Ιωαννίδης, Η Καθημερινή «Ένας επίκαιρος στοχασμός για τη σχέση του ανθρώπου με τη Γη». –Μαρίλια Παπαθανασίου, ΤΟ ΒΗΜΑ «Η Μάγια Λούντε είναι μια ξεχωριστή περίπτωση. Έχει ένα συνεκτικό συγγραφικό πρότζεκτ (την «Τετραλογία του Περιβάλλοντος»), έχει στέρεες απόψεις και, το κυριότερο, είναι καλή συγγραφέας». –Ελένη Κορόβηλα, Bookpress «Ένα βιβλίο το οποίο στέλνει για άλλη μία φορά ένα δυνατό οικολογικό μήνυμα και θέτει το θέμα της ηθικής και του καθήκοντος που έχει ο άνθρωπος προς τα υπόλοιπα έμβια όντα του πλανήτη». –Λευκή Σαραντινού, Bookpress «Η λογοτεχνία ως μάθημα ζωής». –Γιώργος Ρομπόλας, Oneman