Θεριστές

Ντόπιοι και ξένοι, μόνιμοι κάτοικοι και περαστικοί επισκέπτες, πρόσωπα νεανικά και ηλικιωμένα, διασταυρώνονται κάτω από τον ίδιο ουρανό, σε διαφορετικά μέρη της χώρας. Κοινός παρονομαστής αυτής της πολυφωνικής ανθρωπογεωγραφίας είναι ο γλυκόπικρα σαρκαστικός τόνος, που άλλοτε ρητά και άλλοτε υπαινικτικά αναδεικνύει το βαθύτερο διακύβευμα πίσω από τα γεγονότα.
Μέσα από ετερόκλητες ιστορίες διάσπαρτες ανά την επικράτεια, οι Θεριστές αναζητούν τα υλικά που συνθέτουν το συλλογικό βίωμα του ελληνικού θέρους: την προσμονή, τη διάψευση, την ένταση και τον ασίγαστο νόστο για το καλοκαίρι που πάντα περιμένουμε να επιστρέψει.

Η ώρα της απόλυτης αιχμής ήταν η μία το μεσημέρι. Για τουλάχιστον είκοσι λεπτά επικρατούσε κυκλοφοριακό στην αυλή. Στα πιάτα κολοκυθάκια τηγανητά που μόλις βγήκαν απ’ το τηγάνι, σημερινά γεμιστά, το χθεσινό παστίτσιο, τα προχθεσινά φασολάκια, λίγη μανούρα. Τερματικός σταθμός όλων των δρομολογίων ήταν το τραπέζι των αντρών. Φάε, φάγατε;, φάτε!, θα φάτε;, φάτε κι άλλο, δεν έφαγες – το ρήμα τρώω σε πλήρη γραμματική ανάπτυξη.
Απόσπασμα από το βιβλίο